Wie mijn blog regelmatig leest weet dat ik een haat-liefde verhouding heb met studenten. Langs de ene kant kunnen ze dingen doen die ambulanciers ontzettend grappig vinden, maar langs de andere kant kunnen ze er ook voor zorgen dat we heel weinig kunnen slapen tijdens onze 24-uren shifts.

 

Tijdens mijn vorige nachtshift was er een fuifje met studenten geneeskunde. Plaats van het gebeuren was een klein feestzaaltje in het hartje van de stad Gent. Het was een locatie waar ik nog nooit eerder geweest was met onze 100-wagen.

 

Omstreeks 01u00 's nachts kwam er een oproep binnen via de 100-centrale voor een dronken student. Mijn twee collega's die op dat ogenblik de eerste wagen bemanden vertrokken en ik bleef achter, stiekem gniffelend omdat de collega's naar een intox-oproep moesten rijden. Amper 6 minuten na die eerste oproep rinkelde de alarmlijn echter opnieuw. Toen ik opnam zei de centralist van de 100: "Ja, Life-Care 2 mag ook naar datzelfde interventie-adres rijden, want daar is een tweede student die ook buiten westen geraakt is na overmatig drankgebruik". Gedaan met gniffelen, dus.

 

Ter plaatse aangekomen stonden onze collega's vertrekkensklaar met de eerste patiënte. De tweede lag nog op de straat, met achter haar zowat 200 fietsen die tegen de voorgevels van de huizen stonden. Uit het verhaal van de omstaanders en de politie kon ik opmaken dat het om een fuifje ging met studenten geneeskunde. Het concept van de avond was dat de meisjes cocktails moesten drinken en de jongens bier. Vermoedelijk hadden de jongens de cocktails klaargemaakt, want ze bleken behoorlijk zwaar uit te vallen, met twee klassieke gevallen van wat wij "coma-zuipen" noemen tot gevolg.

 

Toen we in het ziekenhuis kwamen kon ik uiteraard niet nalaten om de spoed-arts met dienst te vragen of zij in haar tijd ook zo erg was, waarop ze meteen antwoordde dat zij het nooit zo bont gemaakt had. Ik vraag me eigenlijk wel af of ik dat allemaal wel mag geloven. Misschien was ze nog erger! Ik heb er eigenlijk geen flauw idee van, dus geef ik haar voorlopig maar het voordeel van de twijfel, maar ik denk er het mijne van. Sorry hoor, Muriel, maar we moeten kritisch zijn over onze artsen!

 

Op terugweg naar onze standplaats passeerden we in de buurt van dat feestzaaltje. In de verte zagen we plots drie waggelende studenten over het voetpad strompelen. Net toen we met de ziekenwagen bij hen kwamen, verloor eentje ervan haar evenwicht en viel pardoes neer. Tok. Plichtsgetrouw stopten we even en draaiden het raampje open. "Goeie morgen, dames, jullie studeren geneeskunde nemen we aan?" We zijn voor alle zekerheid maar eens uitgestapt om na te gaan of de jongedame in kwestie nog in staat was om naar haar kot te sukkelen. Wat zijn we toch fantastisch, niet?

 

We waren nog maar net de binnenstad uitgereden toen we over de radio hoorden dat de collega's van wagen 1 alweer vertrokken waren voor datzelfde adres. Een derde studente was bezweken. Toen dacht ik bij mezelf dat de kans er dik in zat dat we ook nog in de brokken gingen delen. En, jawel hoor, vlak voor we de straat van onze standplaats inreden werden we opnieuw opgeroepen voor datzelfde feestje. Studente nummer vier mocht opgehaald worden in de toiletten.

 

Mooi feestje, die avond! En wij die dachten dat al die dokters-in-wording van die ernstige studenten waren, die dag in dag uit met hun neus in dikke boeken zitten om de anatmomie, fysiologie en pathologie van het menselijk lichaam tot in het kleinste detail te bestuderen. Komen wij even bedrogen uit?