Tijdens één van mijn vorige nachtshifts stuurde de dienst 100 ons naar "de Vooruit". Daar was een jongeman die de dienst 100 gebeld had met zijn GSM omdat "er iets raars aan de hand was" met hem. De centralist zei letterlijk: "je zal er waarschijnlijk plezier aan beleven, want hij klonk echt grappig aan de telefoon". Toen we ter plaatse kwamen stond de jongeman ons op te wachten op de stoep. Met een brede glimlach op zijn gezicht wuifde hij ons toe. Hij liep ietwat nerveus heen en weer en schudde voortdurend zijn hoofd. Toen we vroegen wat er scheelde antwoordde hij dat hij het ook niet wist. "'k weet echt nie wat er aan de hand is. Wow, man, wa is da ier mee mij? Da's nie meer normaal, zunne, woooooow".

 

Zijn vitale functies waren prima, dus lieten we hem plaats nemen op het bankje in de ziekenwagen en reden we rustig naar de spoedopname van het algemeen ziekenhuis Jan Palfijn. De verpleegkundigen die daar weken zijn duidelijk zeer gespecialiseerd in dit soort patiënten, want ze konden meteen een correcte diagnose stellen: amfetamines! Knappe mensen hoor, op die spoed. Toen we enkele uren later met een volgende patiënt naar "JP" (uitgesproken als "dzjie-pie") reden hadden ze het resultaat van zijn bloedanalyse. De waarden op het laboverslag wezen duidelijk in de richting van XTC. Ironisch detail daarbij is dat die tweede patiënt die we binnen brachten ook onder invloed was van drugs. Als je er bij stil staat voeren wij 's nachts in hoofdzaak intoxicaties binnen in JP: alcohol, pillen of drugs, of een combinatie ervan. Dit uiteraard tot grote vreugde van de verpleegkundigen. Ze zien ons echt graag komen. D'r zit zelfs eentje tussen die mij tegenwoordig "ganster" noemt. Foei, foei, foei...

 

Voor wat die "ganster" betreft moet ik zeggen dat ik haar ergens wel kan begrijpen. Laatst hadden we een patiënt met een overdosis pillen die geprobeerd had zijn polsen over te snijden. We hadden hem opgepikt in een soort opvang-centrum voor ex-gedetineerden. Normaal gezien was het dichtste ziekenhuis Sint-Lucas, maar de patiënt vroeg om naar Jan Palfijn gebracht te worden. Ik had er uit begrepen dat hij eerder al in dat ziekenhuis geweest was, en riep via de radio op naar de centrale om toelating te vragen voor JP "want de patiënt is daar gekend". Toen we met hem aankwamen op de spoedopname schoven ze zijn SIS-kaart in de computer, om tot de conclusie te komen dat hij helemaal geen dossier had in dat ziekenhuis. Er was dus eigenlijk geen enkele reden om naar JP te rijden. Daarmee waren ze een beetje kwaad op mij. Ik kon niet nalaten om te vragen of ze de patiënt een maagspoeling met actieve kool zouden geven (1).

 

Ik weet het, da's eigenlijk enorm stout van mij. Die arme verpleegsters opzadelen met een intox-patiënt die oorspronkelijk eigenlijk voor een ander ziekenhuis bestemd was en dan met een onschuldig gezicht vragen "of hij geen maagspoeling met actieve kool krijgt". Misschien komt het daardoor dat ze mij "ganster" noemt, ...

 

 

______________________

(1) Actieve kool is ee oplossing van koolstof in water die toegediend wordt na een maagspoeling om toxische produkten te neutraliseren. Die aktieve kool is echter een zwarte smurrie. Als je zo'n produkt via de maagsonde moet toedienen ben je als verpleegkundige vaak volledig beklad. Om die reden staan ze er niet echt voor te springen om dit produkt te gebruiken ...

 

 

 

 

Omstreeks 07u00 's morgens kregen we weer zo'n typische oproep binnen, waarbij de dispatcher van het hulpcentrum 100 zei dat hij "niet precies wist wat er aan de hand was". Het ging om een franstalige dame die gebeld had en iets zei omtrent iemand die iets gebroken had. Een beginnend ambulancier zou dan denken dat iemand een been of een arm gebroken heeft, maar na 12 jaar bij de dienst 100 weet ik uit ervaring dat er zelden een traumatologische reden achter zo'n oproep zit.

 

Voor wie het nog niet door had: wij hàten oproepen waarvan de dienst 100 "niet precies weet wat er aan de hand is".

 

Toen we ter plaats kwamen bleek het adres van de oproep een apartement te zijn. Er stond een raam open op de eerste verdieping en tot onze grote verbazing lag onder dat raam een berg huisraad: potten, pannen, CD's en DVD's, planten, kledij, een salontafeltje, enkele rietstoelen, een GSM, en noem maar op. Naast het appartement stond een geparkeerde wagen die ook in de brokken gedeeld had: een bloempot was kennelijk in de voorruit terechtgekomen. "Dat wordt dus Carglass...", merkte mijn collega fijntjes op toen we naar de voordeur stapten.

 

Binnen het appartement hoorden we roepen en tieren, afgewisseld met het geluid van sneuvelend huisraad. Toen we aanbelden kwam een man door het open raam hangen. Hij deed ontspannen teken dat alles in orde was en zei dat hij zou komen opendoen. Van zodra hij terug van achter het raam verdween ging het getier verder. Op dat moment vonden we het aangewezen om via de ASTRID-radio bijstand van de politie te vragen.

 

Het appartement was herschapen tot een waar slagveld. De eettafel lag op haar zijkant, overal lagen glasscherven op de grond, en alles wat kapot geslagen kon worden was kapot. Zelfs de deurtelefoon was aan diggelen geslagen, wat meteen verklaarde waarom de man naar beneden moest komen om de deur open te maken. Blijkbaar was hij getrouwd met een franstalige dame die afkomstig was van Costa-Rica. Toen we boven kwamen ging de ruzie gewoon verder. Beide huwelijkspartners sloegen elkaar verwijten naar de oren die niet voor publicatie op dit blog vatbaar zijn. De franstalige dame had duidelijk al een aardig mondje Nederlands geleerd, want op een bepaald moment riep ze: "et toi, tu es ne klootzak".  Kwestie van zich te integreren in Vlaanderen. De man antwoordde daarop dat alle vrouwen uit Costa-Rica alleen maar goed zijn om te (...), waarop de vrouw zich omdraaide, haar kont uitstak en riep "eh bien, vas-y".

 

Mijn collega en ik besloten wijselijk om niet tussen te komen. Een tiental minuten later was de politie ook ter plaatse om de zaak verder af te handelen. Ik begrijp alleen nog steeds niet waarom die vrouw naar de dienst 100 gebeld had.

 

 

Eén van de leukste aspecten van onze job is dat we regelmatig patiënten terugzien.

 

Enkele weken geleden heb ik op mijn blog een verhaaltje gepost met als titel "voertuig tegen bromfiets".  Het was het verhaal van een oproep die uiteindelijk om een vechtpartij bleek te gaan. Een Turkse café-baas had een flink pak slaag gekregen. Hij was stomdronken en wou niet mee naar het ziekenhuis. "Geen ziekenhuis; geen doktoors". Enkele dagen later hadden we een tweede oproep voor dezelfde kerel, die opnieuw een pak slaag gekregen had. Net als de vorige keer was hij opnieuw behoorlijk beschonken en andermaal wou hij zich niet laten verzorgen. Voor mij was dat meteen de aanleiding om op mijn blog een posting "voertuig tegen bromfiets - deel 2" te plaatsen.

 

Vandaag hebben we die man voor de derde keer gehad. Deze keer moesten we niet in zijn café zijn, maar in de straat waar hij woont, vlak voor zijn voordeur. Hij lag stomdronken op de stoep. Ik herkende hem meteen. Toen we zeiden dat we hem wilden meenemen naar het ziekenhuis murmelde hij iets in de aard van "nie ziekenhuis, weg ...". Hij was echter zo dronken dat hij gewoon onverstaanbaar was. Hij proberde rechtop te kruipen om weg te gaan maar ook dat lukte niet. Zijn evenwichtsorgaan liet hem in de steek. Toen had ik zoiets van: "hah, nie ziekenhuis, ... deze keer is er geen ontkomen aan. Willen of niet: jij gaat met ons mee voor een ritje met onze tuutie-taatie". Hij probeerde nog van de brancard te geraken, maar tevergeefs: we hadden hem stevig vastgemaakt met onze riemen.

 

Ik had er eigenlijk echt wel mijn plezier is dat hij deze keer gewoon tè dronken was om veel weerstand te bieden. Natuurlijk wèl spijtig voor de mensen in het ziekenhuis, die hun tijd wellicht ook liever aan echt zieke mensen besteden in plaats van dronkaards (dus, Sorry Katrien ;-) maar we konden hem ook niet op straat laten liggen(1).

 

Toen we enkele uren later binnen kwamen met iemand die in één van de Gentse leie-armen terecht gekomen was, vernam ik van de verpleegkundige dat hij na een kort onderzoek door de arts ter beschikking van de politie gesteld werd, en de rest van de nacht in de cel doorbracht. Opgeruimd staat netjes!

 

_______________

 

(1) Ok, ik geef het toe: we konden hem ook rechtop helpen en hem thuis in zijn bed steken. Maar dan hadden we nooit de voldoening gehad die we kregen toen we hoorden dat hij in de cel zat.

 

 

 

Deze middag hadden we een oproep voor dringend ziekenvervoer. Een oud dametje had een longoedeem en moest dringend naar het ziekenhuis.

 

Op zich is zoiets dagelijkse kost voor ons. Toen we het dametje naar onze brancard hielpen viel het mij echter op dat ze een eigenaardige manier van lopen had. Ik kon het niet meteen thuis brengen, maar er was iets niet normaal aan haar manier van stappen. Toen we haar wilden laten neerzitten op de brancard verkrampte ze. Het was alsof ze helemaal blokkeerde. Haar dochter, die ook aanwezig was, zei ons discreet dat ze blind was. Toen werd mij duidelijk hoe het kwam dat ze een rare manier van stappen had: ze zag niet waar we naartoe liepen. Het mysterie was opgehelderd.

 

Maar, ... terwijl we de brancard in de ziekenwagen schoven viel het mij op dat ze een bril droeg. Wat was dat toch vreemd: een blinde draagt toch geen bril. Ik vroeg de dochter stilletjes of mevrouw ècht wel volledig blind was, waarop ze mij bevestigend antwoordde. Ik kon me niet bedwingen en stelde de vraag: "waarom draagt uw moeder dan bril als ze blind is?"

 

De verklaring was eigenlijk heel simpel. Het oude dametje draagt die bril al gans haar leven. Toen ze enkele jaren geleden door een hersentumor blind werd is ze die bril als het ware uit gewoonte blijven dragen. De dochter trok haar schouders op en zei in plat Gents: "ja, menière, ge weet oek wel oe da ouwe mense zijn, hé ..."

 

Toen we in het ziekenhuis aankwamen kon ik mezelf niet bedwingen en stelde de verpleegkundige de netelige vraag waarom een blinde mogelijks een bril zou kunnen dragen. Met gefronste wenkbrouwen antwoordde ze mij: "ja, jong, ... da's een goeie vraag !"