Eergisteren kregen we een niet-alledaagse oproep. En vrachtwagenchauffeur had tijdens het aanschuiven in een file vastgesteld dat er verstekelingen in zijn vrachtwagen zaten. De politie vertrouwde het zaakje niet helemaal en vroeg de dienst 100 om toch maar een ziekenwagen ter plaatse te sturen. Doordat onze standplaats zeer dicht bij de oprit van de autosnelweg is, waren we als eerste ter plaatse.

 

Het ging om een vrachtwagen met Ierse nummerplaten. Hij kwam van Calais, waar vermoedelijk een aantal illegalen in de vrachtwagen geklommen waren in de veronderstelling dat hij door de kanaaltunnel naar Engeland zou rijden. Ze waren er echter aan voor de moeite: de vrachtwagen kwam net door de tunnel en was op weg naar Nederland.

 

Grappig detail: bij onze aankomst ter plaatse bleek dat de vrachtwagenchauffeur de deuren van zijn voertuig gesloten gehouden had, uit vrees dat de illegalen zouden weglopen. Op zich zou je dit "clever thinking" noemen, ware het niet dat het om een frigowagen ging die een lading op -25°C vervoerde.

 

Al bij al viel het nog mee: nadat we de deuren van de vrachtwagen geopend hadden sprongen er in totaal 11 illegalen uit. Ze waren allemaal in goede gezondheid. Het gezelschap kwam uit Afghanistan. Ze hadden er een reis van 9 dagen op zitten om tot aan de kanaaltunnel te komen. Hun eerste vraag was in welk land ze waren. Toen ik zei dat ze in België waren, slaakten ze een zucht van opluchting. Blijkbaar is onze Belgische gastvrijheid gekend tot in Afghanistan.

 

Volgens de statistieken is er per 24 uur gemiddeld 1 levensbedreigende urgentie per 11.000 inwoners. Dit blijkt een universele constante te zijn voor alle geïndustrialiseerde landen. Dit brengt dus met zich mee dat er in België per dag dus een dikke 900 levensbedreigende urgenties zijn. Hierdoor wordt jaarlijks 3% van de bevolking geconfronteerd met acuut levensgevaar. Iedere Belg wordt dus in de loop van zijn leven gemiddeld 3 keer slachtoffer van een acute levensbedreigende situatie.

 

Let wel, dit is een gemiddelde waarde. Er zijn dus heel wat mensen die nooit acute medische zorgen nodig hebben, en... er zijn ook mensen die in hun leven mèèr dan drie keer beroep moeten doen op de hulpdiensten voor acuut levensgevaar. Er zijn bij voorbeeld ook mensen die 10 tot 20 keer dringende hulp nodig hebben. Er zijn zelfs mensen die bijna wekelijks beroep doen op de hulpdiensten.

 

En dan heb je de bewoners van een appartementje waar we vanavond geweest zijn. Zij doen zo vaak beroep op de hulpdiensten, dat de buren met een alcoholstift een pijl aangebracht hebben op de deurbel. Naast de pijl hebben ze "dienst 100" geschreven. Ze deden dit omdat ze het kotsbeu waren dat de hulpverleners van de dienst 100 altijd op de verkeerde bel duwen. Voor ons is dit uitermate gemakkelijk: als we ter plaatse komen weten we meteen op welke bel we moeten drukken. Mocht iedereen dit doen, zouden we nooit meer moeten zoeken naar de juiste bel - of redeneer ik nu verkeerd?

 

Mocht er een prijs bestaan voor de meest absurde vermelding op een deurbel, dan denk ik dat deze deurbel een goeie kans maakt.