Stel je voor:

 

Je woont samen met je vrouw in een appartementsgebouw. Op vrijdagavond drink je samen met je buren een paar pintjes in de inkomhal van het gebouw. Plots stopt er een ziekenwagen. De twee ambulanciers stappen haastig naar u toe met de vraag wie naar de dienst 100 gebeld heeft. Je kijkt verbaasd naar je buren, die op hun beurt even verbaasd naar jou kijken. "Dienst 100?  Wij hebben niet gebeld hoor, ..."

 

De ambulanciers gaan het gebouw binnen en nemen de lift naar boven. Even later komt één van de twee ambulanciers terug naar beneden en roept jouw naam, met de vraag eventjes naar boven te komen. Vervolgens vind je je vrouw ladderzat in de inkomhal van je appartement.

 

Dit overkwam een 35-jarige man. Samen met zijn echtgenote had hij met zijn buren enkele biertjes gedronken in de inkomhal van het appartementsgebouw. Na enkele rondjes was zijn vrouw naar boven getrokken om hun dochtertje in bed te steken. Blijkbaar kon ze niet goed tegen de drank, want plots voelde ze zich rotslecht worden. Ze had het echt benauwd gekregen en in paniek de dienst 100 gebeld, maar ze slaagde er niet meer in om door het venster naar haar man te roepen.

 

Het gezicht dat die man trok toen ik beneden in de hal zijn naam afriep was gewoonweg onbeschrijfbaar.

 

 

 

Vandaag hebben we de meest bizarre oproep gehad sinds maanden.

 

We werden opgeroepen voor een man met hevige rugpijn. Meestal gaat het bij dit soort oproepen om mensen die het slachtoffer zijn van een plotse verplaatsing van een tussenwervelschijf, waardoor een zenuw gekneld zit. Dit veroorzaakt hevige pijn en stelt de patiënt niet in staat om te bewegen. Een subluxatie van een discus intervertebralis heet dit in het jargon.

 

Toen we ter plaatse kwamen voor deze oproep deed zijn echtgenote open met de mededeling dat haar man  "nog snel efkens met zijne fiets om sigaretten is".

 

Wij keken naar elkaar en dachten allebei hetzelfde: "hoe haal je het in je idiote hoofd om de 100 te bellen voor acute rugpijn terwijl je in staat bent om te fietsen ?" Op het eerste moment geloof je zoiets niet, maar enkele ogenblikken later kwam de man in kwestie gezwind aangereden met zijn fiets. Hij sprong er vlot af, opende zijn garagepoort en zette zijn fiets binnen ...

 

We hebben wijselijk besloten om die man niet mee te nemen naar het ziekenhuis, en op vriendelijke wijze gezegd dat hij zijn huisarts moest bellen.

 

De weekendnachten staan bij ons bekend als "krapullekes-nachten".  Strikt genomen heb je eigenlijk geen ambulanciersopleiding nodig om zo'n nacht door te maken. Zieke of gewonde mensen zie je immers toch niet. De ganse nacht wordt gevuld met oproepen voor banaliteiten, dronkelappen en vechtpartijtjes. Zo ook weer deze nacht, waarvan hieronder een overzichtje:

 

Eigenlijk had ik deze oproep niet moeten doen, want mijn shift begon pas om 18u00. Mijn collegialiteit kent echter geen grenzen, dus sprong ik in de bres. Had ik maar geweten wat voor nonsens die oproep was. De dame in kwestie kon haar huisarts niet bereiken, dus belde ze gewoon even naar de 100. Ik kon niet nalaten haar de vraag te stellen of ze ooit van de huisartsenwachtdienst gehoord had.

 

Een dronken man die op een verlichtingspaal gereden was. Deze oproep had ik nièt willen missen. De persoon in kwestie had een open fractuur ter hoogte van zijn enkel. Voor de leken: da's een botbreuk waarvan de stukken bot door de huid zitten. Zoals dat van ons verwacht wordt hebben we zijn enkel keurig gespalkt. In de ziekenwagen begon onze patiënt echter enorm lastig te doen. Het ging zelfs zover dat hij zelf zijn spalk los maakte en langs de andere kant van de ambulance gooide. Op zich heb ik daar allemaal geen probleem mee. De ervaring leert me dat je beter niet in discussie gaat met iemand die dronken is, dus liet ik hem begaan. Eénmaal we in het ziekenhuis gekomen waren ging de discussie verder. De patiënt vond dat hij geen medische hulp nodig had en sprong warempel zelf van de brancard. Met een open enkelfractuur komt zoiets echter nooit goed. Blijkbaar moeten de gebroken botdelen zo'n beweging ondergaan hebben dat er een slagader gescheurd was, want na zijn sprongetje had meneer er meteen een slagaderlijke bloeding bij. Uiteindelijk hebben ze op de spoedopname bijstand van de politie moeten vragen om hem in bedwang te houden terwijl men hem een anti-psychoticum intra-musculair toediende. Pikant detail: die inspuiting hebben ze dwars door zijn jeans toegediend.

 

Een jongedame die pillen en alcohol gecombineerd had om er een eind aan te maken, nadat ze te weten gekomen was dat haar nieuwe vriend waar ze een half jaar mee verkeerde eigenlijk een getrouwde man was die vreemd ging met haar. De snoeper !

 

Een oproep voor een bedlegerige bejaarde die terminaal ziek was en plots verder achteruit ging, waardoor ze niet verder thuis verpleegd kon worden.

 

Een "grand mal" is de oude benaming voor de zogenaamde "vallende ziekte". Dit was een ietwat bizarre oproep. Normaal zijn epilepsie-patienten bewusteloos tijdens een grand mal. Deze persoon vertoonde de typische schokkende bewegingen, maar bleef perfect aanspreekbaar. Voor de zekerheid hebben we een MUG-team ter plaatse geroepen, doch dit bleek achteraf gezien eigenlijk niet nodig.

 

Ter plaatse aangekomen bleek de overvallen persoon een dakloze te zijn. Voor ons is het dan meteen duidelijk dat er geen sprake is van een overval. Een dakloze heeft immers nooit geld op zak, want van zodra ze geld hebben gaan ze er drank mee kopen. Het is blijkbaar een soort nieuwe rage onder jongeren om 's nachts eens een dakloze in elkaar te rammen. We krijgen bijna wekelijks oproepen voor daklozen die het slachtoffer worden van dergelijke agressie.

 

Opvallend aan deze oproep is dat de plaats van de interventie op amper 500 meter van de Dampoort is. Het is niet de eerste keer dat we verschillende oproepen na elkaar krijgen voor afgerammelde personen. Volgens de politie is dit "louter toeval".

 

Volgens de dienst 100 waren er een 20-tal jongeren slaags geraakt met elkaar. "Jullie kunnen best wachten tot de politie er is", zei de dispatcher nog. "Dat waren we al van plan", antwoordde mijn collega. Samen met de ziekenwagen van het UZ hebben we twee jongelui afgevoerd die enkele rake klappen gekregen hadden.

 

Blijkbaar was de discussie nog niet helemaal beslecht. Niettegenstaande de politie nog massaal aanwezig was om alle verklaringen netjes op te nemen, waren enkele heethoofden opnieuw op de vuist gegaan.

 

Ter plaatse troffen we een jongen aan die op zijn fiets lag. Rond hem een zestal medewerkers van De Lijn, die het slachtoffer tijdens hun vroege shift opgemerkt hadden. "Hij is nog steeds bewusteloos" riep één van de chauffeurs ons toe. Mijn collega gaf de jongeman meteen enkele flinke "kletskes" in het gezicht, met als gevolg dat hij meteen klaar wakker schoot. Einde interventie ...  

 

 

Op terugweg naar onze standplaats mompelde mijn collega nog iets tussen zijn tanden in de zin van "kunnen ze die gasten nu echt gene goeie waffel geven voor ze naar de 100 bellen?"

 

Een bewogen nachtje zat erop.