Vorige nacht hebben we een bewusteloze neger gevonden op straat.

 

We waren op terugweg van een interventie. We hadden net een zieke man naar de spoedopname gebracht, toen we omstreeks vier uur 's morgens terugreden naar onze standplaats. Ter hoogte van een drukke steenweg riep mijn collega plots: "Kijk nu, daar ligt iemand op de straat". Plichtsbewust zette ik de zwaailichten aan en maakte ik een bocht van honderdtachtig graden.

 

Ik veronderstelde dat het hoogst waarschijnlijk om een dronken man zou gaan. Bij controle van zijn vitale functies bleek de man werkelijk diep bewusteloos te zijn. Hij reageerde op geen enkele pijnprikkel, had een onregelmatige snurkende ademhaling - wat altijd een slecht teken is bij bewustelozen - was serieus onderkoeld en tot overmaat van de ramp stelden we vast dat zijn beide pupillen vergroot waren en niet meer op licht reageerden. We riepen onmiddellijk op naar de 100-centrale om zo snel mogelijk een MUG-team ter plaatse te sturen. In afwachting brachten we de patiënt aan boord van de ziekenwagen, gaven we zuurstof en noem maar op. Luttele minuten later arriveerde de MUG van het universtitair ziekenhuis en konden we naar de spoed vertrekken.

 

Eén van de verpleegkundigen was bijzonder cynisch, toen hij de rea-zaal binnen kwam: "ah, is dat die neger die door Life-Care aangereden werd?"

 

Uiteindelijk hoorden we achteraf dat ze die man hebben moeten intuberen en op intensieve zorgen gelegd hebben. De bloedafname wees uit dat hij maar liefst 6,2 promille had.

 

Enkele maanden geleden schreef ik een stukje over gewoontebellers. Ik had het toen over een koppel dat in een appartementje woont en zo vaak naar de dienst 100 belt dat de buren met een alcoholstift "Dienst 100 hier bellen" op de deurbel geschreven hebben.  We hebben deze morgen opnieuw een oproep gehad voor datzelfde adres. Zijn voornaam is Piet.

 

Traditiegetrouw troffen we Piet aan in zijn bed: slecht aanspreekbaar, bleek, zweterig. Hij zweefde zo ergens tussen somnolent en subcomateus. "Allé, zunne, ... is 't weer van da?" Met wat porren tussen zijn ribben en een paar veneinige pijnprikkels op het kaakgewricht kregen we toch enige reactie. We heben zo onze truukjes om het bewustzijn te evalueren.

 

Piet woont samen met zijn vriendin. Van haar weten we dat ze enorm veel van hem houdt en dat ze graag piano speelt. Op zich een normale situatie, zou je denken, ware het niet dat ze vooral 's nachts om 03u00 achter haar klavier zit en daarbij poedelnaakt is.

 

Zijn vriendin wees er ons op dat hij medicatie genomen had en haalde een 15-tal lege blistertjes te voorschijn. Goed voor een 250-tal pillen, waaronder kalmeermiddelen, slaapmiddelen, anti-depressiva en noem maar op. Nu weten we van Piet dat hij een redelijk goede lever heeft - althans voorlopig nog - dus dachten we dat hij wel tegen een stootje kon. We besloten geen MUG te vragen. MUG-bijstand is voor mietjes. We sleurden hem in zijn slaperige toestand van de trap af - echt vriendelijk zijn we niet tegen onze vaste klanten - en voerden hem het ziekenhuis binnen.

 

Toen we enkele uren later een andere patiënt in datzelfde ziekenhuis binnenbrachten - mèt MUG-begeleiding deze keer - vroeg ik aan de verpleegkundige hoe het met Piet gesteld was. "Pas trop bien" antwoordde hij, "hij is geïntubeerd en ligt aan een bademingsmachine op intensieve zorgen". Het grappige eraan is dat het alcohol-promillage in zijn bloed verwaarloosbaar was. Voor het eerst in maanden was Piet nuchter. Zijn gedaald bewustzijn was puur het gevolg van de inwerking van de medicatie op zijn zenuwstelsel. Op de spoedopname bleef zijn toestand erger worden, waardoor ze besloten hebben hem te intuberen en nar intensieve zorgen te brengen.

 

Zo zie je maar dat je steeds moet uitkijken met gewoontebellers. Vroeg of laat hebben ze iets srerieus.

 

 

Het is een tijdje stil geweest op mijn blog. Mea maxima culpa. Dat komt door een samenloop van omstandigheden, waaronder mijn examens voor mijn eerste jaar verpleegkunde, een heleboel werk en "nu en dan eens een paar overuurkes", en noem maar op. Het doet me echter deugd dat ik van veel mensen de vraag kreeg of ik gestopt was met mijn blog, wat me stimuleert om terug achter het klavier te gaan zitten.

 

Deze week zijn er Gentse Feesten in 't stad, of "Gentsche fieste" zoals ze dat hier zo mooi kunnen zeggen. Ik ben er nog niet helemaal uit of dat nu een hoogtepunt of een dieptepunt is voor de ambulanciers in de Arteveldestad. Qua aantal ritten is het duidelijk een hoogtepunt, qua pathologie eerder een dieptepunt. Het overgrote deel van de patiënten die we vervoeren tijdens die week zijn gewoon dronken. Qua alcohol-promillages zijn de feesten dan weer een hoogtepunt.

 

Ik heb het genoegen gehad om tijdens de beide vrijdagnachten van de Gentse Feesten te moeten werken. Ik werk meestal in shifts van 24 uur. Mijn eerste feest-shift begon op vrijdagmorgen, en we hadden al meteen prijs: de eerste oproep was meteen een alcohol-intox. Blijkbaar iemand die niet kon wachten tot de feesten officiëel van start gingen. De laatste oproep van de shift was ook een alcohol-intox, en meteen een deftige. De oproep kwam van een verontruste vrouw die omstreeks 08u00 's morgens de dienst 100 belde omdat haar man "raar ademde". Onder normale omstandigheden is dit een MUG-indicatie, maar tijdens de Gentse Feesten zijn er duidelijk andere protocollen van toepassing. Toen we ter plaatse kwamen bleek die ademhaling zodanig onderdrukt te zijn door de inwerking van alcohol op het zenuwstelsel dat we effectief de MUG hebben moeten bijvragen.

 

Een pikant detail is dat alle interventies bij onze ambulancedienst een nummer krijgen. Sinds de invoering van het systeem zaten we tot voor kort ergens tegen de 100.000 aan te bengelen, en we waren al aan het speculeren wie nummer 100.000 zou passen. 't Moest natuurlijk lukken dat wij die interventie gelukt hebben, en je raadt het nooit: het was ook voor een intoxicatie met alcohol en pillen.

 

Voor de rest vielen de Feesten goed mee: een ziekenwagen van het Rode Kruis pendelt over en weer tussen de feestzone en de ziekenhuizen, en als die het niet meer kan bolwerken - of in panne valt - springen wij bij. Dan is er eens een ontploffingske van een frietkotje en daarna voeren we weer verder intoxen af naar het ziekenhuis.

 

 

 

Eergisteren kregen we een niet-alledaagse oproep. En vrachtwagenchauffeur had tijdens het aanschuiven in een file vastgesteld dat er verstekelingen in zijn vrachtwagen zaten. De politie vertrouwde het zaakje niet helemaal en vroeg de dienst 100 om toch maar een ziekenwagen ter plaatse te sturen. Doordat onze standplaats zeer dicht bij de oprit van de autosnelweg is, waren we als eerste ter plaatse.

 

Het ging om een vrachtwagen met Ierse nummerplaten. Hij kwam van Calais, waar vermoedelijk een aantal illegalen in de vrachtwagen geklommen waren in de veronderstelling dat hij door de kanaaltunnel naar Engeland zou rijden. Ze waren er echter aan voor de moeite: de vrachtwagen kwam net door de tunnel en was op weg naar Nederland.

 

Grappig detail: bij onze aankomst ter plaatse bleek dat de vrachtwagenchauffeur de deuren van zijn voertuig gesloten gehouden had, uit vrees dat de illegalen zouden weglopen. Op zich zou je dit "clever thinking" noemen, ware het niet dat het om een frigowagen ging die een lading op -25°C vervoerde.

 

Al bij al viel het nog mee: nadat we de deuren van de vrachtwagen geopend hadden sprongen er in totaal 11 illegalen uit. Ze waren allemaal in goede gezondheid. Het gezelschap kwam uit Afghanistan. Ze hadden er een reis van 9 dagen op zitten om tot aan de kanaaltunnel te komen. Hun eerste vraag was in welk land ze waren. Toen ik zei dat ze in België waren, slaakten ze een zucht van opluchting. Blijkbaar is onze Belgische gastvrijheid gekend tot in Afghanistan.

 

Een doorsnee zondagnachtje.

 

19u34: Vechtpartijtje in een bowlingzaak: Onze eerste job voor vanavond was een oproep voor een licht gewonde naar aanleiding van een vechtpartijtje. Mijn collega en ik keken even lachend naar elkaar toen een politie-agente de vraag stelde: "tiens, meneer, was u gisterenavond ook niet betrokken bij een vechtpartij?" Mijn collega zei stilletjes tegen mij: "Zou kunnen, want ik heb hem enkele weken ook al eens vervoerd, en dat was toen ook voor een vechtpartij". De politie heeft dus blijkbaar ook haar vaste klanten. Op weg naar de spoedopname rook ik de alcoholwalm tot achter mijn stuur. In het ziekenhuis gaf mijn collega overdracht aan de verpleegkundige: "Meneer heeft een wonde aan zijn oogkas en een kromme neus, en de verwondingen aan de andere kant van zijn gezicht zijn nog van de vechtpartij van gisteren". Voor wie nu denkt dat het hier om een zeer agressief man ging moeten we eigenlijk wel zeggen dat absoluut niet he geval was. In tegendeel, het was eigenlijk heel rustige man: toen we het ziekenhuis verlieten lag hij rustig zijn sigaretje te roken in de rea-zaal.

 

20u57: Dametje met hartklachten: Na al die intoxicaties met alcohol, pillen en drugs, na al die vechtpartijen en na al die psychotische nonsens van de voorbije nachten hadden mijn collega en ik zoiets van: eindelijk eens een persoon die ècht ziek is en ècht medische hulp nodig heeft. Zo zien we ze niet zo vaak tijdens onze nachtshiften.

 

22u45: Dametje met buikpijn: Alweer een goeie reden om naar een ziekenhuis te trekken. Deze mevrouw was enkele dagen geleden geopereerd ter hoogte van de baarmoeder en had plotse hevige pijn aan de buik. Veel kunnen wij daar niet aan doen. We checken gewoon de vitale functies eens en we gaan na of de buik niet "plankhard" aanvoelt. Dit was gelukkig niet het geval, wat voor ons betekent dat we rustig naar de spoedopname rijden van het ziekenhuis waar mevrouw haar ingreep ondergaan had.

 

00u42: Man met hartkloppingen: Een franstalige neger die in paniek de 100 gebeld had omwille van hartkloppingen. Op een bepaald moment zei hij letterlijk dat zijn hart niet wou stoppen. In mijn beste Frans heb ik hem toen proberen uit te leggen dat het eigenlijk een goeie zaak is dat zijn hart niet stopt. Als je hart stopt zit je pas ècht met een probleem. Vermoedlijk zullen deze hartklachten verder behandeld worden door de psychiater in plaats van de cardioloog.

 

02u48: Man met longoedeem: Een gekende hartpatiënt die we al een paar keer vervoerd hadden. Het gaat duidelijk niet goed met hem, want toen we ter plaatse kwamen had hij duidelijk last van hartdecompensatie, met een longodeem tot gevolg. Voor de leken: dit betekent dat er meer bloed naar de longen gestuwd wordt dan er kan terugvloeien, waardoor je vocht op de longen krijgt. Meestal is dit te wijten aan een stoornis in de pompwerking van het hart, die we technisch "decompensatie" noemen. We hebben er meteen een MUG-team bijgeroepen.

 

07u42: Man onwel geworden op het werk: Oproep voor ieman die last had van kortademigheid en pijn op de borst op het werk. Vaak zijn oproepen bij bedrijven wat overroepen. We kunnen ons nooit ontdoen van de indruk dat er wel eens mensen tussen zitten die gewoon geen zin hebben om te werken, maar in dit geval was een opname in het ziekenhuis voor verder cardiologisch onderzoek echt wel nodig.

 

Eén van de leuke dingen aan het beroep van ambulancier is dat je op allerlei plaatsen komt waar gewone mensen normaal gezien niet komen. In de loop van het afgelopen jaar ben ik bij voorbeeld een paar keer in de gevangenis geweest.

 

De eerste oproep was naar aanleiding van het feit dat een gedetineerde een voet gebroken had tijdens het sporten. De veiligheidsmaatregelen die dan genomen worden zijn ronduit indrukwekkend. We worden begeleid door de cipiers tot in de cel van de gevange. Terwijl we binnen zijn wordt onze ambulance in het oog gehouden door zwaar bewapende agenten van de lokale politie. Wat ook opvallend is aan oproepen vanuit de gevangenis, is dat de politie de volledige spoedopname van het ziekenhuis bewaakt, vooraleer we daar aankomen. De spoedopname lijkt dan eventjes op een scene uit een oorlogsfilm. In de inkomhal, de verbindingshallen en de opnamezaal staan telkens agenten met kogelvrije vesten en machinegeweren. Om naar de spoedopname te rijden worden we ook begeleid door een politie-escorte. Alle kruispunten op de weg van de gevangenis naar het ziekenhuis worden vooraf volledig afgezet door de lokale politie. De organisatie achter zo'n gevangenetransport is werkelijk indrukwekkend.

 

Wat ik wel grappig vond, was het feit dat men de gevangene met zijn gebroken voet vastboeide op onze brancard. Ik zei lakoniek tegen de agenten die met ons meereden dat hij met zijn gebroken voet eigenlijk niet in staat was om weg te lopen, waarop één van de wetsdienaars mij prompt antwoordde: "jaja, allemaal goed en wel, maar reglement is reglement".

 

De tweede oproep was naar aanleiding van een zelfmoordpoging van een gedetineerde. De man in kwestie zat vast voor het dealen van drugs. Hij had geprobeerd zijn polsen open te snijden. Eén van de cipiers had dit echter opgemerkt en prompt groot alarm geslagen. Vanuit het hulpcentrum 100 werden we samen met de MUG van het universitair ziekenhuis ter plaatse gestuurd. De lokale politie mobiliseerde meteen een legertje agenten voor de bewaking van de spoedopname en de escorte van die ziekenwagen. Amper drie kwartier na de oproep reed een konvooi prioritaire voertuigen van de Nieuwe Wandeling naar het ziekenhuis Jan Palfijn.

 

Ik zat achteraan in de ziekenwagen, bij de patiënt, samen met de MUG-arts, de verpleegkundige en een politieman. De dokter maakte plots een enorm cynische bedenking. Ze keek naar de agent in kogelvrije vest en zei:  "zie mij hier nu zitten, als ze hier straks beginnen te schieten, zit ik hier wel in mijn OP-shortje!"

 

       

 

 

 

Soms komt het er op aan uw patiënten te kennen.

 

Neem nu deze week. Op een bepaalde dag worden we omstreeks 07u00 opgeroepen voor een druggebruiker, die zijn buurman gevraagd om de dienst 100 te bellen omdat hij wou opgenomen worden in het ziekenhuis. Toen we enkele minuten later ter plaatse aankwamen bleek dat die man zich naar alle waarschijnlijkheid bedacht had, want hij had via het achterraampje van zijn studio het hazepad gekozen.

 

Anderhalf uur later kregen we een tweede oproep in diezelfde buurt. Enkele straten verder had een apotheker in paniek naar het nummer 101 van de politie gebeld. Er stond een verdachte man in zijn apotheek die naar medicatie vroeg. De apotheker had een vermoeden dat het om een druggebruiker ging en meteen in alle discretie de politie gewaarschuwd. De typische redenering van de politie gaat dan als volgt. Punt 1: iemand belt naar een noodnummer. Punt 2: er is tot nu toe geen enkel strafbaar feit gebeurd. Punt 3: er is sprake van iemand die naar medicatie vraagt. Logische afleiding uit punt 3: wie naar medicatie vraagt is ziek. Conclusie: men heeft een noodnummer gebeld in verband met een zieke, dus is dit een opdracht voor de dienst 100. Zodoende worden wij daar naartoe gestuurd. Ik zweer u: vroeg of laat gaan we op die manier eens als eerste bij een gewapende bankoverval komen...

 

Ter plaatse aangekomen bij die apotheker was de vogel eveneens gaan vliegen. Toen de druggebruiker hoorde dat er gebeld werd naar de politie was hij gaan lopen. We vroegen aan die apotheker een persoonsbeschrijving te geven. Het ging om een ietwat onverzorgde man in jeans, met piercings door de beide oren. Mijn collega en ik keken even naar elkaar, en we dachten net hetzelfde. We stapten terug naar onze ziekenwagen en reden naar het adres van die eerste nutteloze oproep, twee straten verder. En wie zagen we daar lopen? Juist: een ietwat onverzorgde man in jeans met piercings in beide oren. Na een kort gesprek wisten we hem te overtuigen om toch met ons mee te rijden naar een ziekenhuis.

 

In het ziekenhuis kenden ze de patiënt in kwestie ook reeds. Hij had twee dagen voordien een aantal zaken aan diggelen geslagen op de spoedopname. Het zal u dan wellicht ook niet verwonderen dat onze patiënt na een kort onderzoek terug ontslagen werd. Het onderzoek was zo kort dat de patiënt het ziekenhuis eerder verlaten had dan wij.

 

Het gevolg daarvan liet zich raden: daags nadien hadden we omstreeks 09u00 vanuit diezelfde apotheek een oproep voor diezelfde patiënt. De patiënt werd opnieuw naar het ziekenhuis gebracht, en daar opnieuw prompt wandelen gestuurd. Diezelfde dag nog kregen onze collega's opnieuw een oproep om hem opnieuw naar het ziekenhuis te brengen. Zo kunnen we nog dagen doorgaan.

 

Deze morgen kregen we omstreeks 07u00 een uiterst dringende oproep binnen voor een steekpartij op een druk plein in het centrum van de stad.

 

De normale manier waarop een oproep binnen komt is vrij rustig. Er wordt voldoende traag gesproken om alles gegevens duidelijk te verstaan. De centralist geeft je dan meestal een exacte plaatslocatie door (voor zover dat duidelijk is, natuurlijk), een uur van oproep en een ritnummer. De oproep van deze morgen werd iets hectischer geformuleerd door onze centrale: "Ja, dringend vertrekken !!! een steekpartij op het Wilsonplein !!! Aan de blibliotheek. En hij is bewusteloos !!!" Toen ik vroeg naar ons ritnummer luidde het antwoord: "neen, ... heb ik niet, komaan jong, vertrek maar !!!".

 

Toegegeven, een steekpartij met een bewusteloze op een plaats waar veel volk loopt is altijd een urgentie met hoofdletter U. Ik herinner mij nog een oproep van enkele maanden geleden, waarbij een schooljongen op school neergestoken werd. Voor je het weet heb je daar een circus vol hulpdiensten, politie, gerecht en .... vooral niet te vergeten: de media.

 

Onze aanrijtijd vanop de standplaats van de ziekenwagen naar het plein in kwestie bedroeg exact twee en een halve minuut, en dat in de volle ochtendspits. Wonder boven wonder was de politie er ook al. Als het ècht dringend is kunnen die jongens dus ook wel snel zijn. Tijdens die korte aanrijtijd spookte er weer van alles door mijn hoofd. We hadden ooit eens een oproep gehad in een zijstraat die op dat plein uitgaf, waarbij we zelf bedreigd werden door iemand met een mes. Was  het dezelfde? Even voordien hadden we een oproep voor een depressieve kerel van 32 met zelfmoordneigingen die weggelopen was voor dat we ter plaatse kwamen. Was het misschien die?

 

Uiteindelijk bleek dat ons bewusteloos slachtoffer te voet weggelopen was. De politie was de buurt aan het uitkammen, doch zonder veel succes. Alweer een compleet nutteloze interventie, dus.

 

 

 

De weekendnachten staan bij ons bekend als "krapullekes-nachten".  Strikt genomen heb je eigenlijk geen ambulanciersopleiding nodig om zo'n nacht door te maken. Zieke of gewonde mensen zie je immers toch niet. De ganse nacht wordt gevuld met oproepen voor banaliteiten, dronkelappen en vechtpartijtjes. Zo ook weer deze nacht, waarvan hieronder een overzichtje:

 

Eigenlijk had ik deze oproep niet moeten doen, want mijn shift begon pas om 18u00. Mijn collegialiteit kent echter geen grenzen, dus sprong ik in de bres. Had ik maar geweten wat voor nonsens die oproep was. De dame in kwestie kon haar huisarts niet bereiken, dus belde ze gewoon even naar de 100. Ik kon niet nalaten haar de vraag te stellen of ze ooit van de huisartsenwachtdienst gehoord had.

 

Een dronken man die op een verlichtingspaal gereden was. Deze oproep had ik nièt willen missen. De persoon in kwestie had een open fractuur ter hoogte van zijn enkel. Voor de leken: da's een botbreuk waarvan de stukken bot door de huid zitten. Zoals dat van ons verwacht wordt hebben we zijn enkel keurig gespalkt. In de ziekenwagen begon onze patiënt echter enorm lastig te doen. Het ging zelfs zover dat hij zelf zijn spalk los maakte en langs de andere kant van de ambulance gooide. Op zich heb ik daar allemaal geen probleem mee. De ervaring leert me dat je beter niet in discussie gaat met iemand die dronken is, dus liet ik hem begaan. Eénmaal we in het ziekenhuis gekomen waren ging de discussie verder. De patiënt vond dat hij geen medische hulp nodig had en sprong warempel zelf van de brancard. Met een open enkelfractuur komt zoiets echter nooit goed. Blijkbaar moeten de gebroken botdelen zo'n beweging ondergaan hebben dat er een slagader gescheurd was, want na zijn sprongetje had meneer er meteen een slagaderlijke bloeding bij. Uiteindelijk hebben ze op de spoedopname bijstand van de politie moeten vragen om hem in bedwang te houden terwijl men hem een anti-psychoticum intra-musculair toediende. Pikant detail: die inspuiting hebben ze dwars door zijn jeans toegediend.

 

Een jongedame die pillen en alcohol gecombineerd had om er een eind aan te maken, nadat ze te weten gekomen was dat haar nieuwe vriend waar ze een half jaar mee verkeerde eigenlijk een getrouwde man was die vreemd ging met haar. De snoeper !

 

Een oproep voor een bedlegerige bejaarde die terminaal ziek was en plots verder achteruit ging, waardoor ze niet verder thuis verpleegd kon worden.

 

Een "grand mal" is de oude benaming voor de zogenaamde "vallende ziekte". Dit was een ietwat bizarre oproep. Normaal zijn epilepsie-patienten bewusteloos tijdens een grand mal. Deze persoon vertoonde de typische schokkende bewegingen, maar bleef perfect aanspreekbaar. Voor de zekerheid hebben we een MUG-team ter plaatse geroepen, doch dit bleek achteraf gezien eigenlijk niet nodig.

 

Ter plaatse aangekomen bleek de overvallen persoon een dakloze te zijn. Voor ons is het dan meteen duidelijk dat er geen sprake is van een overval. Een dakloze heeft immers nooit geld op zak, want van zodra ze geld hebben gaan ze er drank mee kopen. Het is blijkbaar een soort nieuwe rage onder jongeren om 's nachts eens een dakloze in elkaar te rammen. We krijgen bijna wekelijks oproepen voor daklozen die het slachtoffer worden van dergelijke agressie.

 

Opvallend aan deze oproep is dat de plaats van de interventie op amper 500 meter van de Dampoort is. Het is niet de eerste keer dat we verschillende oproepen na elkaar krijgen voor afgerammelde personen. Volgens de politie is dit "louter toeval".

 

Volgens de dienst 100 waren er een 20-tal jongeren slaags geraakt met elkaar. "Jullie kunnen best wachten tot de politie er is", zei de dispatcher nog. "Dat waren we al van plan", antwoordde mijn collega. Samen met de ziekenwagen van het UZ hebben we twee jongelui afgevoerd die enkele rake klappen gekregen hadden.

 

Blijkbaar was de discussie nog niet helemaal beslecht. Niettegenstaande de politie nog massaal aanwezig was om alle verklaringen netjes op te nemen, waren enkele heethoofden opnieuw op de vuist gegaan.

 

Ter plaatse troffen we een jongen aan die op zijn fiets lag. Rond hem een zestal medewerkers van De Lijn, die het slachtoffer tijdens hun vroege shift opgemerkt hadden. "Hij is nog steeds bewusteloos" riep één van de chauffeurs ons toe. Mijn collega gaf de jongeman meteen enkele flinke "kletskes" in het gezicht, met als gevolg dat hij meteen klaar wakker schoot. Einde interventie ...  

 

 

Op terugweg naar onze standplaats mompelde mijn collega nog iets tussen zijn tanden in de zin van "kunnen ze die gasten nu echt gene goeie waffel geven voor ze naar de 100 bellen?"

 

Een bewogen nachtje zat erop.

 

 

Toen ik deze morgen naar Gent reed dacht ik bij mezelf: Welk soort oproepen verwacht je bij de dienst 100 op een 1 mei?

 

In ieder geval geen arbeidsongevallen, want op de dag van de arbeid wordt traditiegetrouw niet gewerkt. Op de autosnelweg naar Gent was het extreem kalm, dus dacht ik bij mezelf dat we waarschijnlijk ook geen verkeersongevallen zouden binnen krijgen. De studenten beginnen vandaag hun blok. Dat maakt dus dat een groot deel onder hen naar huis zijn om hun examens voor te bereiden, onder het toeziende oog van hun ouders. Dat laatste is waarschijnlijk een goede zaak, want voortgaande op de oproepen die wij voor studenten krijgen heb ik de indruk dat er hier veel minder gestudeerd wordt dan je zou vermoeden.

 

De vraag was dus welke oproepen er nog overblijven als je de arbeidsongevallen, de verkeersongevallen en de stommiteiten van studenten uitlsuit. Het antwoord werd duidelijk naarmate de dag vorderde:

 

09u18: Gevallen fietser in bewusteloze toestand.

Ter plaatse aangekomen bleek het om een jonge kerel te gaan die stomdronken zijn roes lag uit te slapen op de borduur. Hij had geen verwondingen, dus nam de politie hem mee richting amigo.

 

09u47: Bewusteloze man met bloedend gezicht op straat.

De straat in kwestie ligt midden de uitgangsbuurt, waardoor wij dan bij het ontvangen van de oproep automatisch zeggen: "'t zal weer wa zijn ...". Ter plaatse aangekomen bleek ons vermoeden terecht. De bewusteloze persoon bleek gewoon dronken te zijn. Wij vinden het niet moeilijk om het verschil te zien tussen een bewusteloze en een dronkaard die slaapt. Voor een doorsnee burger die op 1 mei naar de bakker gaat om koffiekoeken is dit wellicht iets moeilijker. De bewusteloze was na de controle van de vitale functies meteen terug wakker en begon extreem lastig te doen. Zo lastig zelfs dat we bijstand van de politie moesten vragen en de patiënt in bedwang moesten houden om te verhinderen dat hij ons te lijf ging.

 

10u32: Oproep voor een traphal vol bloed.

Alweer een burger die naar de bakker wou gaan. Hij woonde in een appartement op het tweede verdiep. Bij het afdalen van de trap merkte hij op dat de traphal op het niveau onder zijn apartement vol bloed hing. Er was bloed op de grond, op de muren en op de deur van het appartement onder het zijne. Voor zo'n modale burger is dit uiteraard een reden om meteen het alarmnummer te bellen. Het uitzicht van die traphal kon immers doorgaan voor de filmset van een horrorfilm. De politie was enkele minuten later al ter plaatse en belde aan, doch er kwam niemand open doen. Meteen werd het ergste verondersteld, waardoor een ziekenwagen en een MUG-team opgeroepen werden. Vlak na onze aankomst ter plaatse kwam toch iemand opendoen. Toen bleek dat er de vorige nacht een vechtpartij geweest was. Het slachtoffer daarvan was echter zelf al op eigen krachten naar een nabijgelegen ziekenhuis gereden voor verzorging, en zat rustig in zijn zeteltje een sigaret te roken. Op de vraag waarom hij niet meteen kwam opendoen toen we aanbelden antwoordde hij: "Open doen? Ja, hallo, de vorige keer da'k open deed kwamen er drie kerels binnen om mij af te slaan ... " Alweer een nutteloze oproep dus.

  

11u26: Persoon gevallen op bus.

De eerste "deftige" oproep van de dag. Een bus SP-A millitanten was naar Gent gereden voor de traditionele 1 mei mars. Vlak voor hun aankomst moest de chauffeur echter bruusk remmen, waardoor een dame ten val gekomen was.