Deze nacht hadden we een oproep voor iemand met hartkloppingen. De alarmcentrale van de 100 gaf ons een privaat adres door ergens aan de rand van de stad. Toen we ter plaatse kwamen stond een jongeman ons op te wachten in zijn straat. "'t Is voor mij" zei hij toen we hem benaderden.

 

Op het eerste zicht zag hij er redelijk normaal uit. Hij stond recht, ademde normaal, had een normale huidskleur en noem maar op. De ervaring leert ons dat kritieke patiënten ons zelden of nooit op straat staan op te wachten, laat staan dat ze zelf zeggen dat het voor hen is. Kritieke patiënten liggen meestal bewusteloos op de grond... Onze patiënt van vannacht deed ons een vreemd verhaal dat vrij verward overkwam. Hij zei namelijk dat hij vaak last heeft van hartritmestoornissen en dat ze op de Gentse Feesten iets in zijn drankje gedaan hadden, en dat zijn hart nu "oversloeg".

 

Een "overslaand hart" doordat ze iets in zijn drankje gedaan hadden op de Gentse Feesten... "Yeah, right" denken wij dan bij onszelf.

 

We nemen echter steeds het zekere voor het onzekere, en besloten de man aan de  monitor te leggen. De vitale functies bleken volledig in orde te zijn. Terwijl we de man rustig naar het ziekenhuis brachten werd hij echter plots onwel en begon hij te braken. In het braaksel vonden we ganse delen van een broodje terug. "Meneer, heeft u een braadworst gegeten op de Gentse Feesten?" De patiënt antwoordde bevestigend. "Meneer, kan het zijn dat u uw eten nooit goed kauwt?"

 

Eens de restanten van zijn onverteerde braadworst met uien uit zijn maag verwijderd was voelde hij zich op slag een stuk beter. Tot zover de theorie van de snodaards die iets in zijn drankje gedaan hadden.

 

 

 

 

Ik had eerder al enkele verhaaltjes gepost over mensen die omwille van absurde redenen naar de dienst 100 bellen. Denk bij voorbeeld maar aan die kerel die de 100 belde voor rugpijn, en vervolgens in afwachting van de ziekenwagen eerst nog met de fiets om sigaretten reed.

 

Deze week hebben we weer een paar mooie voorbeelden gezien van dergelijke oproepen. De absolute topper was een man die in een supermarkt de winkelbedienden vroeg om de 100 te bellen omdat hij zich onwel voelde, en vervolgens zijn boodschappen verder deed. Bij onze aankomst ter plaatse zei hij dat hij eerst nog snel even moest betalen aan de kassa, vooraleer hij mee kon naar het ziekenhuis.

 

Dan was er ook eentje die 's nachts om drie uur naar de 100 belde omdat hij een briefje van 20 euro ingeslikt had, wat op zich ook redelijk absurd was.

 

 

 

 

 

Deze middag hadden we een oproep voor dringend ziekenvervoer. Een oud dametje had een longoedeem en moest dringend naar het ziekenhuis.

 

Op zich is zoiets dagelijkse kost voor ons. Toen we het dametje naar onze brancard hielpen viel het mij echter op dat ze een eigenaardige manier van lopen had. Ik kon het niet meteen thuis brengen, maar er was iets niet normaal aan haar manier van stappen. Toen we haar wilden laten neerzitten op de brancard verkrampte ze. Het was alsof ze helemaal blokkeerde. Haar dochter, die ook aanwezig was, zei ons discreet dat ze blind was. Toen werd mij duidelijk hoe het kwam dat ze een rare manier van stappen had: ze zag niet waar we naartoe liepen. Het mysterie was opgehelderd.

 

Maar, ... terwijl we de brancard in de ziekenwagen schoven viel het mij op dat ze een bril droeg. Wat was dat toch vreemd: een blinde draagt toch geen bril. Ik vroeg de dochter stilletjes of mevrouw ècht wel volledig blind was, waarop ze mij bevestigend antwoordde. Ik kon me niet bedwingen en stelde de vraag: "waarom draagt uw moeder dan bril als ze blind is?"

 

De verklaring was eigenlijk heel simpel. Het oude dametje draagt die bril al gans haar leven. Toen ze enkele jaren geleden door een hersentumor blind werd is ze die bril als het ware uit gewoonte blijven dragen. De dochter trok haar schouders op en zei in plat Gents: "ja, menière, ge weet oek wel oe da ouwe mense zijn, hé ..."

 

Toen we in het ziekenhuis aankwamen kon ik mezelf niet bedwingen en stelde de verpleegkundige de netelige vraag waarom een blinde mogelijks een bril zou kunnen dragen. Met gefronste wenkbrouwen antwoordde ze mij: "ja, jong, ... da's een goeie vraag !"

 

Als ambulancier stellen we vaak vragen aan patiënten, waar we dan de grappigste antwoorden op krijgen.

Een overzichtje:

 

Oproep voor een man die in een shopping-center van een trap gevallen is:
Ter plaatse aangekomen troffen we een nogal onverzorgde man aan met een hoofdwonde.

- Vraag: "Waar woont u?"

- Antwoord: "Hier in het shopping-center."

Het bleek hier namelijk om een dakloze te gaan die tijdens de koude winterdagen in het shoppingcenter rond hangt.

 

 

- Vraag: "Wat studeer je?"

- Antwoord: "Tandheelkunde"

 

- Vraag aan de politie: "Mogen we het slachtoffer naar het ziekenhuis brengen?"

- Antwoord: "Neen, even wachten graag, ... uw slachtoffer staat geseind."

 

- Vraag: "Welke dag zijn we vandaag?"

- Antwoord: "donderdag"

- En dan even later een bijkomende vraag van de ene ambulancier aan de andere: "Euh, zijn we nu eigenlijk donderdag? Ik weet het zelf niet ..."

 

- Vraag van de ambulancier (en dat was ècht een heel domme vraag): "Hebt u gedronken?"

- Antwoord: "Gedronken? Ik? Neen, hoor !"

 

 

Deze avond kregen we omstreeks 20u00 een oproep voor een soort fitness-zaal waar ook een dojo is voor gevechtssporten. Volgens het hulpcentrum 100 was daar iemand die vermoedelijk zijn knie gebroken had. Ter plaatse aangekomen zagen we twee jonge kerels op de tatami zitten. De ene trok een verbeten gezicht en hield zijn knie vast. Die andere zat er gewoon ontspannen bij. Wij knielden neer bij de man met het pijnlijke gezicht en vroegen wat er gebeurd was. "Oach, mijne knie,... man, pijn dat dat doet, ..." Terwijl we de knie van die jongeman bekeken sprong hij plots recht en zei lachend: "'Hah, we hebben u liggen: 't is voor mij niet maar voor hem", en hij wees naar zijn kompaan die naast hem zat.

 

Bij de neus genomen, dus.  

 

Reanimaties zijn zonder meer onze meest uitdagende oproepen. Iedere seconde telt in zo'n situatie. Door onze snelle reactietijden slagen we er wel regelmatig in om iemand na een hartstilstand terug met pols en bloeddruk in het ziekenhuis te krijgen. 't Is te zeggen: in samenwerking met onze MUG-teams, natuurlijk. Want zonder hen zouden we daar niet in slagen.

 

Vorige week hadden we de meest bizarre oproep voor een reanimatie. Een verpleegkundige van een RVT had rechtstreeks naar onze dienst gebeld en dringend een ziekenwagen gevraagd "voor iemand die geen pols meer vertoonde op de saturatiemeter". Voor de leken: een saturatiemeter is een toestel dat een soort wasspeld-vormige sonde heeft om op een vinger te plaatsen. Je kan ermee meten hoeveel zuurstof er in het bloed zit, en je kan er ook de polsfrequentie op aflezen. Alleen is het zo dat bij slechte doorbloeding van de vingertop het toestel geen waarde aangeeft. Blijkbaar had de verpleegkundige van onze oproep geen waarde kunnen aflezen van haar toestel, en daaruit besloten dat er iets grondig mis was met haar patiënt. Kon niet anders. Ze ging verder: "ik denk dat de MUG ook zal moeten komen, hoor". Toen onze centralist voorstelde om de MUG meteen ook te verwittigen antwoordde de verpleegkundige echter: "nee, nee, stuur eerst eens de ziekenwagen, dat ze kunnen komen kijken wat er hier aan de hand is".

 

Zo gezegd, zo gedaan: we vertrokken prioritair naar de RVT in kwestie. Exact zeven minuten na de bizarre oproep kwamen we bij de patiënt. De verpleegkundige die gebeld had kwam ons tegemoet en zei: "'t Is te laat, hoor. Hij is dood". Ik vroeg haar of ze er zeker van was dat haar patiënt overleden was, waarop ze prompt "neen" antwoordde. "Kijken jullie eens, ik weet het ècht niet, hoor". We gingen de kamer binnen en vonden een bejaarde zonder ademhaling, maar ... om de paar seconden voelde mijn collega nog een hartslag. Die hartslag was zeer zwak, want ik had hem zelf oorspronkelijk gemist. Daarvoor zijn we dus altijd met twee bij de dienst 100. Conclusie: die patiënt was dus absoluut niet dood. We begonnen dus meteen de reanimatie-procedure en vroegen bijstand van een MUG-team.

 

Jammer genoeg heeft de patiënt het niet meer gehaald, maar achteraf hebben we wel nog hartelijk gelachen met de reactie van de verpleegkundige. Achteraf bekeken was ze eigenlijk wel over gans de lijn juist: de patiënt vertoonde geen pols meer op de saturatiemeter (dat komt natuurlijk wel doordat je bij een extreem lage pols geen bloeddruk meer opbouwt, waardoor het toestel geen waarneming kan doen, maar ... er is geen pols op de staturatimeter). We moeten ook toegeven dat het bijzonder moeilijk is om bij zo'n kritieke patiënt de pols nog te voelen. Als je ziet dat hij niet meer ademt lijkt zo iemand inderdaad dood te zijn, maar je weet dat in die kritieke fase nooit echt zeker, dus was haar twijfel ergens wel terecht te noemen. En tenslotte: toen we ter plaatse kwamen was het inderdaad al te laat. Ook daar had ze gelijk in.

 

Nu nog leren om bij de minste twijfel onmiddellijk naar het nummer 100 te bellen, en we zijn er.

 

 

           

 

 

 

 

 

Stel je voor:

 

Je woont samen met je vrouw in een appartementsgebouw. Op vrijdagavond drink je samen met je buren een paar pintjes in de inkomhal van het gebouw. Plots stopt er een ziekenwagen. De twee ambulanciers stappen haastig naar u toe met de vraag wie naar de dienst 100 gebeld heeft. Je kijkt verbaasd naar je buren, die op hun beurt even verbaasd naar jou kijken. "Dienst 100?  Wij hebben niet gebeld hoor, ..."

 

De ambulanciers gaan het gebouw binnen en nemen de lift naar boven. Even later komt één van de twee ambulanciers terug naar beneden en roept jouw naam, met de vraag eventjes naar boven te komen. Vervolgens vind je je vrouw ladderzat in de inkomhal van je appartement.

 

Dit overkwam een 35-jarige man. Samen met zijn echtgenote had hij met zijn buren enkele biertjes gedronken in de inkomhal van het appartementsgebouw. Na enkele rondjes was zijn vrouw naar boven getrokken om hun dochtertje in bed te steken. Blijkbaar kon ze niet goed tegen de drank, want plots voelde ze zich rotslecht worden. Ze had het echt benauwd gekregen en in paniek de dienst 100 gebeld, maar ze slaagde er niet meer in om door het venster naar haar man te roepen.

 

Het gezicht dat die man trok toen ik beneden in de hal zijn naam afriep was gewoonweg onbeschrijfbaar.

 

 

 

Vandaag hebben we de meest bizarre oproep gehad sinds maanden.

 

We werden opgeroepen voor een man met hevige rugpijn. Meestal gaat het bij dit soort oproepen om mensen die het slachtoffer zijn van een plotse verplaatsing van een tussenwervelschijf, waardoor een zenuw gekneld zit. Dit veroorzaakt hevige pijn en stelt de patiënt niet in staat om te bewegen. Een subluxatie van een discus intervertebralis heet dit in het jargon.

 

Toen we ter plaatse kwamen voor deze oproep deed zijn echtgenote open met de mededeling dat haar man  "nog snel efkens met zijne fiets om sigaretten is".

 

Wij keken naar elkaar en dachten allebei hetzelfde: "hoe haal je het in je idiote hoofd om de 100 te bellen voor acute rugpijn terwijl je in staat bent om te fietsen ?" Op het eerste moment geloof je zoiets niet, maar enkele ogenblikken later kwam de man in kwestie gezwind aangereden met zijn fiets. Hij sprong er vlot af, opende zijn garagepoort en zette zijn fiets binnen ...

 

We hebben wijselijk besloten om die man niet mee te nemen naar het ziekenhuis, en op vriendelijke wijze gezegd dat hij zijn huisarts moest bellen.

 

 

Gisteren werd het medisch rampenplan afgekondigd. Tijdens graafwerken naast een instelling voor gehandicapte jongeren had men een "obus" ontdekt. Voor wie niet thuis is in de vaderlandse geschiedenis: "obussen" zijn artilleriegranaten uit de tweede wereldoorlog. Daar zitten serieuze knaapjes tussen die 65 jaar naar productie nog steeds een behoorlijke knal kunnen geven. Veiligheidshalve besloot men dus het gebouw te ontruimen, waardoor prompt het medisch rampenplan afgekondigd werd.

 

Dat rampenplan houdt concreet in dat een aantal mensen belachelijke fluo-jasjes aantrekken om zenuwachtig met hun zender heen en weer te lopen op de plaats van het gebeuren. Het grappige aan de situatie van gisteren was dat het rampenplan beperkt bleef tot de medische discipline. De medische diensten werden ter plaatse gevraagd uit voorzorg. De brandweer echter niet. Enkel hun commandant was aanwezig. Meer nog: de mannen met de gekke fluo-jasjes vonden het initieel zelfs niet nodig om de graafwerken op de vindplaats van de obus te laten stilleggen. De redenering daarachter was simpel.  Indien die obus werkelijk kon ontploffen, dan zou dat al lang gebeurd zijn, dus was die brandweer niet echt nodig.

 

Er is dus over nagedacht, en dat is wat voor mij het belangrijkste is. Hoe krom sommige redeneringen ook zijn: als men erover nagedacht heeft is het goed voor mij.

 

Het voorval met de obus deed me denken aan een incident waar ik zelf enkele jaren geleden in betrokken was. We werden opgeroepen voor een verkeersongeval waarbij iemand in de voorgevel van een huis gereden was. Ik herinner me dat ik op de achterbank plaats wou nemen om een halskraag aan te leggen bij één van de slachtoffers. Daarbij werd ik gehinderd door een groot zwaar voorwerp, dat ik prompt een duw gegeven had, zodat het ongekend voorwerp langs de andere kant van de zitbank vloog. Op terugweg van het ziekenhuis passeerden we terug op de plaats van ongeval. Onze verbazing was groot toen we zagen dat ze de ganse buurt afgezet hadden. Toen we vroegen waarom, deelde men ons mee dat er op de achterbank van de wagen een obus gevonden werd ...

 

Bij de dienst 100 heb je drie groepen medewerkers: "die van de ziekenwagen", "die van de MUG" en "die van de centrale". Soms gebeurt het wel eens dat de onderlinge communicatie niet zo vlot loopt als we wel zouden willen. Een macaber voorbeeld daarvan deed zich deze week voor in onze stad.

 

Op een gegeven moment wordt een ziekenwagen en een MUG-team opgeroepen voor een reanimatie. Spijtig genoeg kwam de hulp te laat voor de patiënt die ter plaatse overleden verklaard werd. En toen gebeurde het: "die van de MUG" dachten dat "die van de ziekenwagen" wel het nodige zouden doen om de politie ter plaatse te vragen en dergelijke. "Die van de ziekenwagen" dachten echter dat "die van de centrale" dat wel zouden doen, en keerden net als het MUG-team terug naar hun standplaats. Het lichaam van de overledene bleef dus achter op de plaats van de reanimatie. De enige aanwezige bij het lichaam was de burger die de hulpdiensten verwittigd had.

 

Dit bleek later een onvergeefbare blunder van formaat te zijn, want die burger moet waarschijnlijk verondersteld hebben dat "die van de hulpdiensten" wel de familie van de overledene zouden inlichten. Zodoende moet hij ook de plaats van de interventie verlaten hebben, waardoor het stoffelijk overschot alleen achter bleef.

 

Dit kan dus alleen in een grootstad.

 

Enkele uren later gebeurde het onvermijdelijke: een familielid van de overledene kwam niets vermoedend thuis en trof er het levenloze lichaam aan, waardoor hij onmiddellijk naar het noodnummer 100 belde. Opnieuw werden een ziekenwagen en een MUG-team uitgestuurd. Toevallig was het nog steeds dezelfde dokter die dienst had op de MUG. Bij het binnenrijden van de straat maakte ze zich de bedenking: "tiens, we zijn hier precies nog al eens geweest vandaag ..."

 

Het was een collega die mij over het incident vertelde. Mijn eerste reactie was er een van ongeloof, maar ... later op de avond moesten we met onze ziekenwagen uitrukken voor een oproep die omschreven werd als "vrouw levensloos aangetroffen in slaapkamer". Ter plaatse aangekomen bleek er al lijkstijfheid te zijn, waardoor we geen reanimatiepogingen startten. Enkele ogenblikken later kwam de MUG ter plaatse. De MUG-arts bevestigde "officieel" het overlijden. Plots stapte ze met een zeer ernstige blijk naar mij toe en sprak mij aan: "meneer, ... wil u zèker contact opnemen met het hulpcentrum 100 om de politie te vragen? We zullen nog even blijven tot ze er zijn ..."

 

Ik heb dus een vermoeden welke MUG-arts eerder die dag een deja-vu ervaren had.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Enkele dagen geleden kwam er een oproep binnen voor een man met hoofdpijn. Ter plaatse aangekomen onderwierpen we de patiënt aan een diepgaand medisch interview:  

 

Vraag 1: "Wat is het probleem?"

Antwoord: "Ik heb hoofdpijn".

 

Vraag 2: "Heeft u reeds een pijnstiller genomen?"

Antwoord: "Neen"

 

Vraag 3: "Heeft u uw huisarts al geraadpleegd?"

Antwoord: "Neen, want het is al laat op de avond. Ik kan nu toch de dokter niet bellen, hé..."

 

 

 

 

 

Dit komt niet van mijzelf !!!

 

Laat mij hier heel duidelijk over zijn: ik citeer een collega-ambulancier die in London actief is.

Ikzelf zou mij nooit tot dergelijke uitspraken durven verleiden.

 

Ik citeer: "The only nice thing about calls for drunk people is that you can fart in the back of the ambulance as many times as you want, without anyone knowning it's you.

 

Vrij vertaald: "Het enige voordeel aan oproepen voor zatlappen is dat je in de ziekenwagen zoveel scheten kan laten als je wil. Niemand weet dat jij het bent."